 |
|||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||
 urodzony 1957 w Paryżu, Francja Twórca cyfrowych efektów wizualnych Jean-Christophe Comar w dzieciństwie został przez kolegów z podwórka nazwany Pitof i tak postanowił się podpisywać w dorosłym życiu na filmowych listach płac. Utworzone w 1983 roku francuskie studio komputerowe Duran-Duboi w 1991 roku wydzieliło ze swego łona firmę Duboi, zajmującą się wyłącznie produkcją cyfrowych efektów filmowych. W tym samym roku Pitof stanął na czele firmy przy swoim debiucie, jako szef efektów do "Delikatesów" Jeuneta i Caro. Duboi od tego momentu zostało etatowym dostarczycielem cyfrowej magii dla francuskiej kinematografii. Pitof i Jeunet tak przypadli sobie do gustu, że kontynuowali współpracę przy "Mieście zaginionych dzieci" i kręconym na amerykańskiej ziemi "Obcym: Przebudzenie". W 1994 roku Pitof otrzymał nagrodę na festiwalu w Cannes za efekty do filmu "Grosse fatigue". Po nadzorowaniu cyfrowych (i niestety zdradzających swą nachalną "cyfrowość") efektów do pierwszego aktorskiego filmu o Asteriksie i Obeliksie, oraz dużo subtelniejszymi przeróbkami rzeczywistości przy "Joannie d'Arc" Luca Bessona, ciągnącemu do samodzielnych realizacji Pitofowi powierzono napisanie scenariusza i reżyserię dramatu historyczno-fantastycznego "Vidocq". Tutaj Pitof zapisał się w annałach kina, jako pierwszy reżyser korzystający w całości z cyfrowej kamery filmowej Sony HDW-F900, użytej do rejestracji filmu kinowego (Lucas z "Atakiem klonów" minimalnie się spóźnił), przerobionej później przez Panavision na model Panavision Genesis. "Vidocq" w pełni zaprezentował wyraźny autorski styl Pitofa, czyli rozpasaną wizualnie komiksowość, w której ważniejsze od malarskiej wiarygodności przebogatych obrazów było upakowanie w kadrze jak największej ilości efektowych atrakcji za wszelką cenę, podane widzowi w iście oszałamiającym tempie rozpędzonej do granic percepcji kamery i ultraszybkiego montażu. Tę karuzelę Pitof rozkręcił ponad wszelką miarę w zrealizowanej za amerykańskie pieniądze ekranizacji komiksu "Kobieta-kot". Tu się srodze przejechał na idiotycznym scenariuszu, któremu nie pomogła zjawiskowa Halle Berry w kiczowatym kostiumie. Przyprawiający o zawrót głowy, niemal podprogowy montaż ultraszybkich zdjęć posiadał swój perwersyjny urok, ale, nie licząc scenariusza i fatalnego aktorstwa, poległo to, w czym Pitof był najlepszy, czyli animacja cyfrowej repliki kobiety-kota, plasująca się w rejonach studenckich zabaw z programami animacyjnymi. Reszty dokonała garść Złotych Malin, w tym dla najgorszego reżysera. Po tej klęsce Pitof powrócił do ojczyzny i realizacji cyfrowych efektów wizualnych do trzeciego filmu o dzielnych Gallach "Asterix at the Olympic Games" (2008). Pełna filmografia (każda funkcja inna niż "twórca efektów wizualnych" została odnotowana) - Delicatessen (1991) - Goście, goście (1993) - La Soif de l'or (1993) - KO Kid (1994) - kompozytor - Grosse fatigue (1994) - Casque bleu (1994) - Miasto zaginionych dzieci (1995) - A l'arrache (1995) - Fallait pas! (1996) - Fantome avec chauffeur (1996) - Didier (1997) - Obcy: Przebudzenie (1997) - także reżyser drugiej ekipy - Noel en famille (1998) - montaż - Asterix i Obelix kontra Cezar (1999) - Joanna d'Arc (1999) - Le Mal est fait (2000) - montaż - Vidocq (2001) - scenariusz i reżyseria - Le Pistolet (2003) - scenariusz - Kobieta-kot (2004) - reżyseria - Asterix at the Olympic Games (2008)
 | | |||||
