Wstęp
10 sierpnia 2011, na dzień przed rozpoczęciem 30. zjazdu, Klub Miłośników Filmu skończył 12 lat i rozpoczął trzynasty rok działalności. Jak na takiego internetowego staruszka, w dodatku wciąż niekomercyjnego, trzymamy się chyba całkiem nieźle. Strona prężnie się rozwija, a do KMF-u trafiają wciąż nowi, wartościowi ludzie. Jeśli nawet czasami wydaje się, że w działalność klubową zaczyna wdzierać się stagnacja bądź rutyna, po raz kolejny zaskakujemy samych siebie, organizując spotkanie klubowe, które pokazuje, że w swoim towarzystwie czujemy się jak ryby w wodzie, a po kilku dniach zjazdu nikomu nie chce się wracać do domów, do pracy, do szarej rzeczywistości, z tego magicznego, pełnego zwariowanych chwil, świata.
W ostatnich latach spotykamy się nieco rzadziej, niż bywało to kiedyś, dlatego też nasze spotkania są tak intensywne, tak pełne niesamowitych wrażeń, wycieczek krajoznawczych i rozmów na tematy wszelakie do bladego świtu. Nie inaczej było tym razem - podczas pięciu dni zjazdu (11-15 sierpnia) udało się nam zwiedzić Wilczy Szaniec, zamek w Kętrzynie, twierdzę Boyen, popłynąć w 3,5-godzinny rejs po jeziorach, zobaczyć Wyspę Kormoranów, zorganizować quiz muzyczny Alieena, poopalać się na plaży w Rynie, popływać w jeziorze i poszaleć na karuzelach. Moc atrakcji, emocji i wrażeń, których nie zapomnimy przez dłuuugi czas. Wszystko to dzięki zgranej paczce znajomych i cudownej pogodzie, która umożliwiła nam przeżycie tego wszystkiego. A że słońce tego lata było towarem deficytowym, tym bardziej chwała mu za to, że podczas zjazdu KMF wyszło zza chmur i wytworzyło nam aurę akuratną do wojaży i podboju Mazur.
 |
Czwartek, 11 sierpnia
Pierwszy dzień zjazdu nie zapowiadał niczego dobrego, a już na pewno nie to, że będzie to zjazd z tak genialną pogodą i atmosferą. Na miejsce zjeżdżaliśmy się pod zachmurzonym niebem, w temperaturze 13-15 stopni. Wieczór upłynął nam na siedzeniu w restauracyjnej sali, częściowo otwartej na świeże powietrze, i leczeniu się z pogodowej depresji. Wydarzeniem wieczoru była sesja zdjęciowa z małpką (której pierwsze słowa brzmiały podobno: "Karol, Ty dziwko"). Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, jak to bywa pierwszego wieczoru, gdy spotykamy się wszyscy po kilkunastu miesiącach niewidzenia - tematy lały się strumieniami, podobnie jak napoje wyskokowe we wszystkich kolorach tęczy. Z tego wszystkiego pamiętam jedynie opowieść Piwona o koncercie Prodigy, na którym zamiast głośników "wyjebali jakieś turbiny" i ponoć huk był taki, że nie było słychać muzyki. Piwon pewnie zabłądził i zamiast na koncert pojechał na lotnisko...
Już o godzinie 1:00 w nocy na zjazd dotarli Maua, Alieen i Jimi, którzy zamiast najpierw znaleźć pokój i wnieść do niego bagaże, postanowili dołączyć niezwłocznie do wielkiej biesiady. Skutkiem tego było chodzenie o 4 nad ranem od pokoju do pokoju i szukanie drzwi, do których będzie pasował kluczyk. W trakcie poszukiwań Jimi zupełnie przypadkiem wszedł do pokoju smacznie śpiącej właścicielki, która po przebudzeniu już wiedziała, że czeka ją kilka trudnych dni...
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
Nocne poszukiwania pokoju zaskutkowały rano ochrzanem od wyżej wymienionej właścicielki, której goście skarżyli się, że ktoś nad ranem próbował dostać się do ich pokoi i uparcie szarpał za klamki. Rano wytłumaczyłem Jimiemu, że przy kluczu znajduje się numer pokoju i wystarczyło znaleźć drzwi z takim samym numerem. Podczas śniadania Alieen stwierdził, że przydałoby się dać znać rodzicom, że dojechał na miejsce (rychło w czas), zaczął więc w komórce szukać telefonu do swojej mamy. Na głos czytał listę kontaktów: "Mama Bucho... mama Jakuzziego..." - jeden ze zbulwersowanych klubowiczów przerwał koledze: "Ej, po co Ci numery naszych matek?", na co Alieen odparł: "A, mam taki mały projekcik" - cokolwiek to znaczy, zostawmy ten temat w spokoju. Alieen opowiadał jeszcze, że dlatego późno dojechali z Jimim i Mauą na zjazd, bo Jimi stracił dużo czasu na wynajmowanie samochodu. Jakby Alieen doprecyzował, że ostatecznie Jimi samochodu nie wynajął, może udałoby mi się uniknąć nadciągającej wielkimi krokami gafy. Otóż po śniadaniu wyszliśmy na parking, gdzie Maua i Jimi wyciągali z maleńkiej Toyoty resztę swoich bagaży, i postanowiłem zażartować sobie z ich śmiesznego auta: "Co to za gówno?" - wypaliłem, by w odpowiedzi usłyszeć: "Samochód rodziców Mauej". Żeby ratować sytuację, dodałem: "Aha, bardzo piękne i przestronne auto". Jimi stwierdził: "Tak, bardzo przestronne, 2+ torba" i drażliwy temat auta rodziców Mauej zostawiliśmy w spokoju. Cała ta sytuacja przypomniała nam dialog z "Nagiej broni 33 i 1/3", który brzmiał: "- Co to za raszpla?- To moja matka!". Po tej nielichej awanturze o Toyotę wybraliśmy się na pobliską plażę. Peleton prowadził Kelley, który wyprowadził nas (dosłownie) w pole, choć to nie jego wina, gdyż... w sumie to jego wina, bo prowadził peleton. Stojąc pośrodku niczego, spytaliśmy się podejrzanych (i podejrzliwych) miejscowych, jak dojechać na plażę, a ci kazali nam skręcić za wozem z sianem, stojącym obok stodoły. Oczywiście za pierwszym razem nie udało się trafić na plażę, tylko w ślepą uliczkę i dopiero wtedy zastanowiliśmy się, czy należało zaufać wskazówkom dwóch panów, z których jeden leżał pod traktorem i nie widzieliśmy nawet jego twarzy, a drugi był pijany, stał do nas plecami i nie słyszał, że w ogóle coś do niego mówimy. Zaczynaliśmy czuć się jak bohaterowie "Deliverance" i oczami wyobraźni widzieliśmy, jak jakiś zboczony tubylec grający na bandżo każe nam świecić tyłkami i pokwikiwać.
W końcu trafiliśmy na plażę, która okazała się być już zajęta przez dwóch rybaków i komary. Poza tym była to plaża trawiasta, więc z plażowania nici (albo wełna). Wówczas postanowiliśmy pojechać na plażę do pobliskiego Rynu. Gdy dotarliśmy na miejsce i zlokalizowane przy niej strzeżone kąpielisko, słońce dało dyla za chmury i zdawało się, że te minuty stracone na szukanie miejscówki, były jedynymi słonecznymi, jakie otrzymaliśmy od losu. Na szczęście za chwilę słońce wyszło i dało czadu. Część osób poczęła się opalać, część usiadła na ławce pod drzewami obawiając się śmierci od słonecznego światła, a część zdecydowała się na szaleńczą kąpiel. I tak Jimi, Alieen, Jakuzzi i Bucho (Pati, Dux i Dr_Bakier pływali w tym czasie jak normalni ludzie) zaczęli skakać do wody na przeróżne, idiotyczne sposoby - co możecie zobaczyć na zdjęciach. Widać na nich m.in. scenę "This is Sparta!" i karkołomne stanie na wodzie. Na jednym ze zdjęć trzech klubowiczów wskakuje do wody, a Jimi (ochrzczony następnie przez kolegów za swe karykaturalne skoki "Aqua-Gejem") wygląda jakby z niej wracał na brzeg. Efektem zabawy jest masa durnych zdjęć, zraniona stopa Bucho oraz zarysowana broda Jakuzziego, któremu weszła weń drzazga, której nikt nie widział.
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
||
Na wspólny obiad wybraliśmy się do pobliskich Mikołajek, gdzie nie udało się nam wypłynąć w wymarzony grupowy rejs po jeziorach statkiem torpedowym - więc zrobiliśmy sobie na pomoście zdjęcie grupowe (Artemis też na nim jest, tylko wlazła między ludzi) i obiecaliśmy sobie, że na pewno na tym zjeździe na rejs się wybierzemy, ale nie dziś. Podczas spaceru Jimi kupił sobie różową watę cukrową, z którą zdjęcie znajdziecie w niniejszej relacji, a wraz z Bucho sprawili sobie czapeczki marynarza i w ten sposób ubrani paradowali po mieście udając parę na zakupach.
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
||
 |
 |
 |
||
Zabawna sytuacja miała też miejsce przy okazji motywu z trzeciej części Matrixa. Wiadomo było od razu, że odtwarzany motyw pochodzi z trylogii braci Wachowskich (ale nie wiedzieliśmy z której części), więc szybko ktoś podniósł rękę i odpowiedział: "Matrix: Reaktywacja". Gdy Alieen powiedział, że nie, zgłosił się Dr_Bakier i wypalił "Matrix... Reloaded". Dobrze, że kolejna osoba nie strzeliła "Matrix 2". Po quizie ktoś, nie mogąc się doczekać grilla, powiedział pod nosem: "Jestem głodny", na co ktoś, komu źle poszło w quizie, stwierdził: "Jestem głuchy".
 |
 |
|
Drużyna 1 - NAMIĘTNY HAREM ROMECKA
Romeck (kapitan), Kelley, Dejna, Dr_Bakier, Karol, Jimi, Phonik, Artemis, Pati, Maua, Monika
Drużyna 2 - BĘKARTY ARONOFSKY'EGO
Crash (kapitan), Mefisto, Bocian, Beowulf, Dux, Kasia Pazuzu, Hunter, Jakuzzi, Piwon, Kasia Beo, Bucho
Warto przy okazji wyjaśnić, że druga drużyna zawdzięcza swą nazwę uderzająco, naszym zdaniem, podobnemu do Darrena Aronofsky'ego Crashowi. Zresztą, oceńcie to podobieństwo sami na zamieszczonych zdjęciach.
Ilość utworów: 100 (35 motywów w I etapie + 30 piosenek w II etapie + 35 motywów w III etapie).
Wynik - minimalnie wygrała drużyna Romecka, 130 pkt vs 126 pkt drużyna Crasha. Walka była cholernie wyrównana w każdym etapie... Chyba pierwszy raz się tak zdarzyło w historii quizów zjazdowych!
Indywidualni zwycięzcy:
1. Mefisto - 37 punktów
2. Romeck - 35 punktów (II miejsce po dogrywce z Karolem)
3. Karol - 35 punktów
4. Dr Bakier - 22 punkty
5. Jakuzzi - 21 punktów
6 i 7. ex equo - Beowulf i Crash - po 16 punktów
8. Kelley - 14 punktów
9. Bocian - 13 punktów
10. Jimi - 12 punktów
Nagrody (w nawiasie fundatorzy):
 |
 |
|
Sobota, 13 sierpnia
Rano właściciele obiektu poinformowali mnie, że w nocy było za głośno (hmm, w życiu bym sam na to nie wpadł) i Włosi mieszkający w zajeździe skarżyli się na nas (norma, ale po raz pierwszy w wykonaniu Włochów). Zastanawialiśmy się w jaki sposób Włosi powiedzieli, ze było za głośno i doszliśmy do wniosku, że "Mamma mia" oznacza w wolnym tłumaczeniu: "Ktoś szarpał za klamki o 4 rano", a "Gracje" znaczy "Ci młodzi ludzie pod wiatą bardzo hałasowali". Jak stwierdził Bucho, jedno Gracje boli przez całe życie - cokolwiek miałoby to znaczyć.
Po śniadaniu zapakowaliśmy się w auta i wyruszyliśmy na Wilczy Szaniec. Zgubienie drogi nad jezioro z trawiastą plażą w wykonaniu Kelleya dzień wcześniej, okazało się niczym przy zgubieniu drogi przez Huntera, którego wypasiony system nawigacji GPS firmy bodajże Duplo, na 10 km przed Gierłożą polecił skręcić w piaszczystą drogę, która po pierwsze - była szerokości jednego niecałego pojazdu osobowego, a po drugie - nie było mowy o powrocie, gdyż wjechaliśmy w tę drogę ośmioma samochodami, cofać się nam nie chciało, a zawrócić nie było gdzie. I wreszcie po trzecie - z metra na metr dróżka robiła się coraz bardziej wyłożona kamieniami i coraz wyższa pośrodku, przez co z podwozi naszych aut zaczęły sypać się iskry. Po przejechaniu w tych ekstremalnych warunkach dwóch kilometrów, na wysokim wzgórzu z przepaścią po prawej stronie, ktoś wreszcie krzyknął: "Ripley, stój, piłujesz metal!" i osiem samochodów stanęło, by kierowcy mogli wysiąść i nasypać garści pilotowi wycieczki. Do linczu nie doszło, gdyż nawet jakby połowa samochodów stoczyła się w przepaść, wzięlibyśmy to na wesoło, bo tacy z nas ludzie - mili, sympatyczni, wyrozumiali, bez pojęcia i wyobraźni. Gdy całkiem poważnie zastanawialiśmy się jak wybrnąć z trudnej i niebezpiecznej sytuacji (wszak znów utknęliśmy w dziczy), mając wciąż w pamięci dźwięk bandżo i kwikanie, Jakuzzi beztrosko zszedł ze zbocza i wrócił do nas z długą wędką, którą znalazł w krzakach. Okazało się, że ten pozornie idiotyczny manewr w wykonaniu kolegi, pomógł nam wydostać się z kłopotów! Żartuję, wędka w niczym nie pomogła, poza rozśmieszeniem kilku osób, którym przed nosem pomachał nią Jakuzzi (tak, ten człowiek potrafi rozśmieszyć kawałkiem kija). Ostatecznie znaleźliśmy kawałek pobocza, gdzie po kolei zawróciliśmy "na trzy" (choć niektórzy robili to "na osiem + nawigator z chorągiewkami za autem") i za kilka minut byliśmy już pod Wilczym Szańcem. Hunterowi na ten dzień została zabrana koszulka lidera i na miejsce doprowadził wszystkich Dux, który (dobrze, ze nikt o tym nie wiedział) sam jest mistrzem gubienia się - nawet we własnym samochodzie.
 |
Cała kwatera była starannie maskowana. Przy budowie starano się zachować istniejące drzewa, a ubytki w drzewostanie uzupełniano atrapami z rur pokrytych igielitową siatką imitującą liście. Dachy budynków pokryte warstwą ziemi porastała trawa i młode drzewa. Ściany obiektów początkowo pokrywano zaprawą z domieszką trawy morskiej i zielonej farby, a w późniejszym okresie tylko malowano w szaro-zielono-brązowe plamy. Maskowane za pomocą siatek maskujących były także drogi wewnętrzne. Skuteczność kamuflażu sprawdzana była okresowo za pomocą zdjęć lotniczych. (www.wikipedia.pl)
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
||
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
Kilku KMF-owiczów wdrapało się na szczyt jednego z bunkrów, w tym Mefisto, z aparatem w dłoni i z plecakiem pełnym obiektywów na plecach. Na górze powitano go słowami: "Mefi, dobrze, że wziąłeś ze sobą namiot". Dejna przystanęła wśród ruin i z bólem oraz dużym wysiłkiem zaczęła zdejmować plecak, mówiąc przy tym: "Ależ to ciężkie". Pośpieszyłem Dejnie z wyjaśnieniem: "To nie plecak. Upadł na ciebie betonowy blok". Alieen w tym czasie zaczął biegać jak szalony po dachu bunkra udając, że robi sztuczki na niewidzialnej deskorolce (OBEJRZYJ TANDETNĄ ANIMACJĘ GIF). A ja, gdy zobaczyłem Piwona na dole, spytałem go grzecznie: "Piwon, już zszedłeś?", na co kolega odpowiedział: "Nie, jeszcze jestem na górze".
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
Po powrocie do pensjonatu tradycyjnie rozpaliliśmy grill, rzuciliśmy mięsem i zaczęliśmy nocne pogaduchy. Cześć zjazdowiczów nie miała ochoty na zwierzynę z grilla, więc zamówiła kolację w pensjonacie. Trzeba przyznać, że żurek czy placek cygański były wyśmienite (Magdalena Gessler poleca!), ale prawdziwym przebojem okazały się pierogi, dostępne w szerokim wachlarzu nadzień i farszów: pierogi z grzybami, serem, truskawkami, jagodami oraz czarną... dziurą. Taki pieróg po przekrojeniu zasysał wszystko ze stołu, włącznie z osobą spożywającą oraz kelnerkami. Jako grillowe przystawki Pati przyniosła ananasa i ciastka kupione w Lidlu w tygodniu hiszpańskim, które to ciastka, jak to Alieen stwierdził dzień później, sprzed nosa sprzątnął mu Kelley. Gdy już Alieenowi udało się dorwać jedno ciastko, Jimi kopnął go bez zapowiedzi w rękę i ciastko (na szczęście zafoliowane) upadło na ziemię. Wówczas Alieen bez słowa zamknął oczy, przyłożył rękę do skroni, zamyślił się i Jimi czekał na jakąś z jego strony nieobliczalną reakcję. Alieen powoli otworzył oczy, podniósł głowę i ze stoickim spokojem powiedział do Jimiego: "Zastanawiam się ile punktów ci za to przyznać, 7 czy 8".
Około godziny 1:00 w nocy Artemis poszła spod wiaty (gdzie stacjonowaliśmy) do pensjonatu i po chwili wróciła blada i przerażona. Ponoć ukazała się jej odziana w biel właścicielka obiektu i powiedziała, że za pięć minut będą "zakluczać" i mamy udać się do komnat. Artemis była przerażona tym spotkaniem, i na pewno nie pomogły jej nasze opowieści, jakoby właścicielka od lat nie żyła i pewnie Artemis ukazał się jej duch na wysięgniku podświetlany latarką od spodu.
 |
 |
|
 |
 |
|
W przerwie między rozgrywkami Jimi nagrał na swój iPhone fragmenty dialogów Alieena i Jakuzziego, i za pomocą specjalnego programu zaczął je skreczować i miksować, a było to tak zabawne, aż Jakuzzi spadł z krzesła, gdzie musiał leżeć i czekać na zdjęcie, do momentu znalezienia aparatu z naładowaną baterią. Nagle okazało się, że prawie każdy zjazdowicz ma na sobie bluzę z kapturem i już po chwili wszyscy stali w kapturach na głowie, tańcząc do miksowanej na żywo muzyki. Na koniec wieczoru Karol opowiadał o swoich braciach, którzy niczym Fashion Polizei zawsze ścigają go kiedy się niemodnie ubierze. Natomiast Bucho opowiedział nam trochę faktów o swoich rodzicach. Mają na imię Waldemar i Alicja (wg Bucho brzmi jak nazwa zespołu Disco Polo), i poznali się na weselu - sądząc po ich odmiennych zainteresowaniach i różnicach charakteru, chyba na swoim. Ostatnim zdarzeniem tego wieczoru był motyl, który w środku nocy usiadł na ramieniu Kelleya. Oczywiście po chwili Jimi wymyślił motyw, że ten niepozorny Papillon (jak go nazwał), nagle zacznie robić wielką, niekończącą się kupę i Kelley będzie tak siedział do rana pod wiatą, aż motyl skończy. Ostatnim tekstem, jaki zapamiętałem z tego wieczoru (poranka?) był krótki dialog między nie pamiętam kim a też nie pamiętam kim: "- Macie Gin?", "- Mamy Tonic".
Niedziela, 14 sierpnia
Rano przy śniadaniu Bucho opowiadał, jak to zdawało mu się, że była co najwyżej 2 w nocy, a tak naprawdę była 5 rano. Gdy go spytałem czy nie miał do cholery zegarka, odpowiedział: "Miałem... ale spanikowałem". Aha, obsługa restauracji poinformowała nas rano, że w nocy byliśmy za głośno. Sami mogliśmy w sumie o tym nie wiedzieć, bo w tym wrzasku podczas gry w Mafię nic nie było słychać. Nadszedł czas by nawiedzić Twierdzę Boyen w Giżycku, a następnie wybrać się na upragniony rejs okrętem torpedowym.
Gdy my pojechaliśmy zwiedzać Twierdzę Boyen, druga połowa ekipy poszła grać w bilard - w końcu w bilard, podobnie jak w kręgle, można zagrać tylko na Mazurach, a Twierdzę Boyen można sobie zwiedzić po powrocie do domu.
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
Wzniesiona została na obszarze Prus Wschodnich liczącym ok. 100 ha i stanowiła główne ogniwo w łańcuchu umocnień zamykających od wschodu dostęp na teren państwa pruskiego. Do twierdzy prowadzą dwie drogi od strony Giżycka i Kętrzyna oraz cztery bramy wjazdowe. (www.wikipedia.pl)
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
W drodze na przystań spotkaliśmy pana z najmniejszym i najsłodszym psem świata, i nasze dziewczyny natychmiast go otoczyły, głaskając go na cztery ręce (ZOBACZ ZDJĘCIE). Po dotarciu na przystań i zakupie biletów, zamiast okrętu torpedowego podstawiono nam niestety jakąś kiczowatą jednostkę wycieczkową, ale mimo to zdecydowaliśmy się popłynąć. Przed rejsem jakieś miłe panie rozdawały za darmo opaski przeciwko komarom, dzięki czemu nie ugryzł nas żaden komar, jednakże minusem tej opaski było to, że odstraszając komary, przyciągała szerszenie. Jeden z nich stanął nawet z nami w kolejce na statek, ale nie dostał się na pokład, bo nie miał biletu.
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
 |
||
Poniedziałek, 15 sierpnia
W poniedziałek wstaliśmy, wzięliśmy prysznice (dzięki czemu każdy z nas ma teraz w domu zapasowy) zjedliśmy śniadanie, pozrzucaliśmy zdjęcia (tzn. Pati straciła cały ranek na zrzucanie 7 GB zdjęć) i zapakowaliśmy rzeczy do samochodów. Vigo w kagańcu, na smyczy i w kolczatce, został przyprowadzony, by sobie z nami grzecznie przez chwilę posiedzieć. Karol nieśmiało, delikatnie, spokojnie i baaardzo powoli wyciągnął w jego kierunku dłoń. Dla Vigo był to czytelny sygnał, że Karol chce go zabić i postanowił wykonać pierwszy ruch. Na szczęście (nie licząc rozszarpanego płuca Karola) wszystko skończyło się dobrze.
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
 |
Lekkie poprawki i kilka zdań tekstu: BUCHO, JAKUZZI, PHONIK & PATI Zdjęcia: PATI, DUX, HUNTER, JIMI, MEFISTO |